Onze stralende klarinettist Niek van Heijst is op 28 januari overleden. Zoals Niek genoot van het orkest, zo genoten wij van hem. We missen Niek heel erg: z’n passie voor muziek, z’n energie en emotie, z’n solo’s, z’n pretogen en de warmte van z’n vriendschap. Monica van Berkum sprak op de herdenkingsdienst voor Niek op 4 februari 2006 in de utrechtse Janskerk namens alle leden en vrienden van Orkest Tegenwind. Hieronder (een iets uitgebreide versie van) haar woorden."Een week geleden kwam dat telefoontje van Trijnie, vriendin van Niek en Hermien. Niek is plotseling overleden, zei ze, en mijn hart begon raar te bonken in mijn lijf. Niek? Kom nou. Dinsdag stonden we nog samen muziek te maken, tijdens de repetitie van ons orkest. Je was springlevend aanwezig, in goeie doen, vol grappen en geintjes die avond. Hoezo dood? De zaterdag ervoor hebben we nog samen opgetreden, je stond ontspannen en prachtig te soleren. Je fietste daarna nog met ons mee, zat op je praatstoel en vertelde enthousiast over hoe het ging bij het WNF. Van springlevend naar dood, dat kan niet zomaar. Maar het kan wel, het kon wel. Je bent er niet meer.{mosimage} fotografie: www.martijndejonge.nlOntzet, belden we alle orkestleden, en zaterdagavond hebben we verslagen bij elkaar gezeten. Wat volgde was een moeilijke week. Het repetitielokaal binnengaan, zonder Niek daar aan te treffen. Kijken naar de plek waar hij vorige week nog stond te spelen. Langzaam tot ons door laten dringen wat er aan de hand was. Afwegen of we gingen spelen, durfden te spelen vandaag. Contact houden met Hermien, Trijnie en Jaap, ons verdriet delen.Niek kwam zo’n 8 jaar geleden bij ons orkest. We herinneren ons nog goed de eerste kennismaking. Op een zaterdagmiddag speelden we op een boot, varend over de Utrechtse Oude Gracht. Niek wilde eerst een optreden van ons zien. Tot onze verbazing dook Niek bij elke brug over de gracht op, het hele stuk lang, grijnzend en zwaaiend naar ons. Hij moet van brug naar brug gerend hebben, om er steeds weer op tijd bij te zijn. Hij genoot zichtbaar. En daarna was het bekeken: hij wilde bij ons orkest. Wij dachten op onze beurt: zo iemand willen we er wel bij.Daar hebben we nooit spijt van gehad. Niek bleek een echte aanwinst. Omdat hij mooi kon spelen en prachtige solo’s kon maken. Omdat hij heel erg van muziek hield, van veel verschillende soorten muziek. En omdat hij een warm en fijn mens bleek te zijn. Niek genoot al snel van het orkest en wij van hem. Hij had een mooie combinatie: was gericht op mensen, op samen, op samenspelen, op het geheel. En tegelijkertijd was hij er echt niet vies van om te soleren, zo vaak als het kon.{mosimage}We hebben erg veel met en om hem gelachen. Hij maakte graag zelf grappen of trok rare bekken. Ook als je zijn grap niet helemaal vatte, de pret niet helemaal zag, moest je uiteindelijk toch meelachen, omdat hij zo’n ontzettende lol had om zichzelf, om zijn eigen grappen moest schateren. Jongensachtig, dat is het woord, soms kwajongensachtig.Niek had een zware en betekenisvolle baan, waarin hij voor wezenlijke dingen stond, heel vaak over de wereld reisde en veel mensen sprak. Hij genoot ervan dat hij, naast dat publieke en veeleisende leven, een soort artiestenleven had. Vooral bij optredens, waarin hij met zijn paarse broek, groene bloes en petje op, een hele andere kant van zichzelf kon laten zien. Niek, je maakte echt contact, met ons, maar ook met het publiek. Tijdens je laatste optreden, kreeg je met je solo een heel klein meisje aan het dansen: Niek zat vlak voor haar, gehurkt, en stralend begon ze voorzichtig haar heupen te bewegen. Een prachtig beeld, dat op ons netvlies gebrand staat. Zoiets gebeurde vaak. En rustig tussen de coulissen regelde Niek wat hij belangrijk vond, onnadrukkelijk maar aanwezig. Met dit publiek kunnen we wat, zei hij tegen degene die de aankondigingen deed, kom op, we nemen ze mee. Als het publiek lauwloene was, zei hij: zie je die mevrouw daar, die staat te lachen, je moet gewoon voor haar spelen. En als wij te serieus keken, omdat we ons op de noten aan het concentreren waren, kwam hij soms voor je staan, trok zo’n gezicht ……en zei: niet nors kijken, lachen, dit is een vrólijk nummer! En dan hielden we het niet meer. Niek, je had je oren en ogen wijd open, muzikaal, in vriendschap, maatschappelijk en voor de natuur. Liepen we over het plein van de school waar we altijd repeteerden, zei je opeens: hoor je die hoge fluit? Dat zijn vroedmeesterpadden…..Een liefhebber was je, genieten kon je van heel veel dingen, ook kleine dingen. Wilden we een afspraak met je maken, moesten we toch echt eerst even horen dat je een bruine kiekedief in je organizer gestopt had. Niek wist waar je in Utrecht de beste puddingbroodjes en moorkoppen kon halen. Waren we op reis, dan wist hij welke wegrestaurants beslist gemeden moesten worden, en waar je wèl lekker kon eten. Niek was breed geïnteresseerd, ook in politiek en maatschappelijke zaken. En in mensen, in persoonlijk contact.Ondanks zijn drukke baan, bleef hij komen en met ons muziek maken. Toen we deze week de advertenties in de kranten zagen staan van al die organisaties waar hij mee werkte, begrepen we nog beter waarom hij soms niet bij onze repetities was. We mopperden wel eens op hem daarover. Maar van Hermien hoorden we, dat de dinsdagavond heilig was in zijn agenda, dat hij er alles aan deed om die vrij te houden. En dat hij er ontspannen van terugkwam, de vermoeidheid van de serieuze zaken overdag, weggespeeld had. Daar zij we blij om.Hermien, we zagen je niet vaak. Maar je was wel vaak aanwezig, in Nieks verhalen. Hij sprak veel over jou. Hij kon heel duidelijk zijn, als we druk op hem uitoefenden om bij meer optredens te zijn. Hij hield dan voet bij stuk: ik wil bij Hermien zijn en niet altijd weg. Punt uit.{mosimage}Niek was graag bij de jaarlijkse kerstoptredens van een deel van ons orkest, de Kerstwind. Hoogtepunt voor hem was dan het publiek aan te zetten tot het zingen van ‘O Denneboom, O Denneboom. Genieten, wat kon je toch genieten, en wij met jou.Niek, jij was er echt, bij ons en bij anderen, in hoe je was. Je belangstelling was echt, je warme vriendschap ook, je plezier. We hadden je nog zo graag lang bij ons gehad. We zijn er nog lang niet aan gewend dat je weg bent, we begrijpen het nog steeds niet goed. Dat maakt het nog moeilijker. En als je dan toch moest overlijden, hadden we zo graag even afscheid genomen, je even vastgehouden, nog een laatste nummertje met je gespeeld. Maar zo is het niet gegaan. Wij spelen straks een laatste nummer voor jou en voor Hermien.Dank voor alles Niek.U hoort zodirect een opname van een solo van Niek."Klik hier voor beelden van Nieken het orkest. {mmp3}round2.swf|NiekTchapan.mp3|Tchapan{/mmp3} Luister naar een solo van Niek (Tchapan, CD-fragment) {mmp3}round2.swf|IMNiekVroegeVogels.mp3{/mmp3} Het In Memoriam van Vroege Vogels (VARA, 5 feb) {mosimage}